• Σήμερα είναι: Τρίτη, Σεπτέμβριος 19, 2017

Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια

Sommelier
Sommelier
Αύγουστος10/ 2017

Συνήθως όταν θέλουμε να πούμε κάτι και να πείσουμε τον αναγνώστη, χρησιμοποιούμε εκφράσεις ή περιστατικά που τυγχάνουν αναμφισβήτητου σεβασμού και αποδοχής για να πλαισιώσουμε τη γραφή μας. Με τον τρόπο αυτό της δίνουμε υπόσταση και ενδυναμώνουμε τα επιχειρήματά μας που θα ακολουθήσουν.

Στο θέμα που θα ακολουθήσει, πρέπει να κάνουμε ακριβώς αυτό. Το τελευταίο διάστημα, η αντιπολίτευση για να καλύψει τη γύμνια των διασυνδέσεών της με μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και την έλλειψη πειστικού αντιπολιτευτικού λόγου έχει οδηγήσει την πολιτική ατζέντα σε επίπεδο που θυμίζει επτάχρονα παιδάκια που διαπληκτίζονται για τα παιχνίδια τους. Και δυστυχώς όταν η συζήτηση φτάνει σε τέτοια επίπεδα, ο συνομιλητής πρέπει να απαντήσει, διότι συμβαίνει δυστυχώς ο σαματάς να δημιουργεί εντυπώσεις.

Και στην παρούσα φάση πολύς λόγος γίνεται και πολλά ακούγονται από όλες τις πλευρές για το τρίπτυχο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια».

Στην αρχαία Αθήνα, ο Αθηναίος έφηβος που λάμβανε για πρώτη φορά τα όπλα στα χέρια του έδινε τον παρακάτω όρκο, μπροστά στο ναό της Αγραύλου.

«Οὐ καταισχυνῶ τὰ ὅπλα, οὐδ᾿ ἐγκαταλείψω τὸν προστάτην ὢ ἂν στοίχῳ, ἀμυνῶ δὲ καὶ ὑπὲρ ἱερῶν καὶ ὁσίων, καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν, καὶ τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάττω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείῳ ὅσης ἂν παραδέξωμαι. Καὶ συνήσω τῶν ἀεὶ κρινόντων, καὶ τοῖς θεσμοῖς τοῖς ἱδρυμένοις πείσομαι, καὶ οὓς τίνας ἄλλους ἱδρύσεται τὸ πλῆθος ἐμφρόνως. Καὶ ἂν τὶς ἀναιρεῖ τοὺς θεσμοὺς ἣ μὴ πείθηται οὐκ ἐπιτρέψω, ἀμυνῶ δὲ καὶ μόνος καὶ μετὰ πάντων. Καὶ τὰ ἱερὰ τὰ πάτρια τιμήσω. Ἵστορες θεοὶ Ἄγραυλος, Ἐνυάλιος, Ἄρης, Ζεύς, Θαλλώ, Αὐξώ, Ἡγεμόνη»

Μετάφραση:

«Δε θὰ ντροπιάσω τὰ ὄπλα μου, οὔτε θὰ ἐγκαταλείψω τὸν συμπολεμιστή μου ὅπου κι ἂν ταχθῶ νὰ πολεμήσω, θὰ ὑπερασπίζω τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια, καὶ μόνος καὶ μὲ πολλούς, καὶ τὴν πατρίδα δὲν θὰ παραδώσω μικρότερη, ἀλλὰ μεγαλύτερη καὶ μαχητικότερη ἀπ᾿ ὅση θὰ μοῦ παραδοθεῖ. Θὰ πιστεύω στοὺς Θεοὺς καὶ στοὺς ἰσχύοντες νόμους θὰ ὑπακούω, καὶ σὲ ὅσους ἄλλους νόμιμα θεσπισθοῦν. Κι ἂν κάποιος ἀναιρέσει τοὺς θεσμοὺς ἢ ἀμφισβητήσει, δὲν θὰ τὸ ἐπιτρέψω, θὰ τὸν πολεμήσω εἴτε μόνος εἴτε μὲ ὅλους. Καὶ τὶς ἱερὲς παρακαταθῆκες τῶν πατέρων θὰ τιμήσω. Μάρτυρές μου οἱ θεοὶ Ἄγραυλος, Ἐνυάλιος, Ἄρης, Ζεύς, Θαλλῶ, Αὐξώ, Ἡγεμόνη.»

Πολύ αργότερα και σχετικά πρόσφατα, το τρίπτυχο αυτό δέθηκε στο κοντάρι μιας σημαίας και αφέθηκε να κυματίζει στους σφοδρούς αγέρηδες του κομματισμού και της πόλωσης. Και κουρελιάστηκε. Κουρελιάστηκε επίσης από τα στρεβλά των στρεβλών που έμελλε να εκπροσωπούν την πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια, που κατά καιρούς και αυτοί το βάσταξαν.

Το ιδανικό όμως που ενσωματώνει δεν μπορεί να κουρελιαστεί. Και τα βρώμικα χέρια όσων το βάσταξαν, δεν μπορούν να το λερώσουν. Διότι το τρίπτυχο αυτό αποτέλεσε το ηθικό στήριγμα που βασίστηκαν οι Αθηναίοι έφηβοι που έγιναν πολεμιστές, αποτέλεσε το σύνθημα που έβγαλε τους αγωνιστές του 21’ και του 40’ στο βουνό και από κει στο πιο σκληρό θάνατο.

Ο ευγενής Σεφέρης χτυπά προστακτικά μέσα από μνήμα την πένα του πάνω στο έδρανο της λογικής και μας προστάζει:

«Όχι, είμαστε απόγονοι μονάχα της μάνας μας, που μας μίλησε Ελληνικά, που προσευχήθηκε ελληνικά, που μας νανούρισε με παραμύθια για τον Οδυσσέα, τον Ηρακλή, τον Λεωνίδα και τον Παπαφλέσσα, και ένιωσε την ψυχή της να βουρκώνει την Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά στο ξόδι του νεκρού Θεανθρώπου».

Εκεί στη ΝΔ λοιπόν, αφήστε το τρίπτυχο στην άκρη. Δεν σας παίρνει. Δεν θέλουμε βρώμικα χέρια και υποκριτικές γλώσσες να αγγίζουν κάτι τόσο ιερό και να το δέσουν σε ένα κοντάρι ενός πολιτικού αφηγήματος που δεν πείθει.

Αν δεν έχετε λόγο να θεμελιώσετε, σταματήστε και πάψτε να εκτίθεστε και σεις και να κουρελιάζετε τα διαχρονικά ιδανικά που αναλύσαμε.

Το τρίπτυχο δονεί από μόνο του τις καρδιές αυτών που μπορούν να το νοιώσουν. Και αυτό το ίδιο από μόνο του είναι πάντοτε ο αιώνιος κριτής και αυτών που το καταπατούν και αυτών που το καπηλεύονται για ιδιοτελείς σκοπούς.

Sommelier

Ετικέτες: ,